Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

Leczenie chorób psychicznych - pytania i odpowiedzi.

 

Co to są leki psychotropowe, czy leki psychiatryczne uzależniają:

Wiele osób obawia się stosowania leków “psychotropowych”, potocznie kojarzą się one z substancjami zmieniającymi świadomość, wpływającymi na naszą osobowość, uzależniającymi. Zgodnie z medyczną definicją leku psychotropowego są to leki wpływające na funkcje psychiczne. Wśród leków psychotropowych znajdują się preparaty nieuzależniające, przeznaczone do długotrwałego leczenia: leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciw alzheimerowskie itp.. oraz leki o potencjale uzależniającym, które można stosować krótko (przez 4-6 tygodni) - są to leki z grupy benzodiazepin (uspokajające i nasenne) oraz niebenzodiazepinowe leki nasenne.

Właściwe stosowanie leków psychiatrycznych nie zmienia nas w kogoś innego, nie powoduje, że stajemy się obojętni, niewrażliwi. To choroba sprawia, że zachowujemy się inaczej, jak nie my. Dzięki lekom można wrócić do siebie, do swojego prawdziwego ja.

 

Kiedy można/należy stosować leki o potencjale uzależniającym (benzodiazepiny):

Leki takie są skutecznymi środkami przeciwlękowymi, uspokajającymi i nasennymi. Są one jednak lekami objawowymi tzn. nie działają na przyczynę choroby, łagodzą wyłącznie jej objawy, stosowane przewlekle mogą uzależnić oraz powodują poważne działania uboczne (lęk, depresję, zaburzenia pamięci, koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej). Wobec powyższych muszą być stosowane krótko (4-6tygodni). Powinny być stosowane razem z leczeniem przyczynowym a trudności dnia codziennego nie są wskazaniem do stosowania tego typu leków, nawet doraźnego. Powinny być stosowane wtedy, kiedy nasilenie objawów choroby jest duże i niezbędne jest uspokojenie, wyciszenie do momentu rozwinięcia działania leku przyczynowego.

 

 

Jak długo należy stosować leki psychiatryczne:

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Długość leczenia zależy od wielu czynników: rodzaju choroby, długości jej trwania, sytuacji życiowej, indywidualnych cech chorego. Zazwyczaj od rozpoczęcia leczenia do ustąpienia objawów mija 3 do 6 miesięcy. Po tym czasie należy kontynuować leczenie przez okres 12-24 miesięcy, aby utrwalić osiągnięte efekty. Są jednak choroby, gdzie nie udaje się uzyskać całkowitej remisji objawów lub choroba przebiega w postaci remisji i zaostrzeń. Wtedy leczenie należy prowadzić 5 lub więcej lat.

 

Wystawianie zwolnień lekarskich:

Zaświadczenie lekarskie ZUS-ZLA, nazywane potocznie drukiem L4, jest wystawiane, kiedy pracownik z powodów objawów choroby jest czasowo niezdolny do pracy lub musi sprawować opiekę nad  chorym członkiem rodziny. Samo stwierdzenie choroby nie jest podstawą do wydania takiego zaświadczenia, konieczne jest wystepownie objawów choroby uniemożliwiających wykonywanie pracy. Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

 
 

Leczenie osób, które nie chcą się leczyć:

Leczenie osób chorych psychicznie wbrew ich woli odbywa się w oparciu o przepisy zawarte w Ustawie o ochronie zdrowia psychicznego.

Jeśli osoba chora psychicznie zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo zdrowiu lub życiu innych osób, powinna jak najszybciej trafić do szpitala, nawet wbrew swojej woli, na podstawie artykułu 23.1 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, który ma następujące brzmienie:

Art. 23. 1. Osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody wymaganej w art. 22 tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.

W takim wypadku należy zawiadomić pogotowie ratunkowe i policję. Konieczne jest poinformowanie tych służb o uzasadnionych obawach o agresywne zachowanie chorego. Obawy te muszą mieć uzasadnienie w konkretnych faktach i zachowaniach.

Jeśli osoba chora psychicznie nie jest agresywna, nie stwarza zagrożenia, może być również przyjęta do szpitala wbrew woli, jeśli spełnione są kryteria zawarte w artykule 29 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego:

Art. 29.

1. Do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta, bez zgody wymaganej w art. 22, osoba chora psychicznie:

1) której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego,

bądź

2) która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia.

2. O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby, o której mowa w ust. 1, bez jej zgody, orzeka sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby - na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę.

3. W stosunku do osoby objętej oparciem społecznym, o którym mowa w art. 8, wniosek może zgłosić również organ do spraw pomocy społecznej.

Do wniosku należy dołączyć opinię o stanie zdrowia chorego wystawioną przez lekarza psychiatrę, bądź poinformować sąd, że chory nie chciał poddać się badaniu psychiatrycznemu.

 

Kiedy zaczyna się uzależnienie:

Zawsze wtedy, kiedy odczuwamy przymus przyjmowania substancji, kiedy nasza aktywność jest temu podporządkowana, kiedy rezygnujemy z dotychczasowych hobby, spotkań z przyjaciółmi, z rodziną. Wówczas możemy podejrzewać, że jesteśmy od niej uzależnieni. W takich wypadkach powinniśmy powstrzymać się od dalszego zażywania substancji lub skontaktować się z poradnią leczenia uzależnień.

 

 

Na czym polega detoksykacja:

Po długotrwałym zażywaniu substancji psychoaktywnej może dojść do uzależnienia fizycznego lub/i psychicznego. Po odstawieniu substancji może dojśc do powstanie zespołu abstynencyjnego czyli zespołu dolegliwości somatycznych i/lub psychicznych. Tak zwana detoksykacja polega na podawaniu leków, które mają na celu łagodzenie objawów tego zespołu. Jeśli objawy są łagodne, przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa, leki można przyjmować w domu. W przypadku nasilonych objawów konieczna jest hospitalizacja chorego. Powikłania zespołu abstynencyjnego mogą prowadzić do śmierci. Wobec powyższego wyjście z nałogu powinno być prowadzone pod kontrolą lekarza we współpracy z terapeutą leczenia uzależnień.

Polityka dotycząca plików cookies

Ten serwis korzysta z plików cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze.

Czy akceptujesz?